Değil…
Yaşamın nazenin çiçeği, içimizin hüznü değil.
Gurbette olmanın burukluğu dizlerimizi kanatır iken hüzün, sadece bizim misafirimiz değil.
Yaşamın çocuk sesi, sadece kulaklarımızın misafiri değil.
Demem o ki bizden öte ne var ise varlık adına;
sessiz bir hüzün değil,
coşkulu bir yaşamak eylemi bu soluduğumuz…
İnsan biraz, ara sıra kırık bir sonbahar değil midir efendim?
Yani bana diyebilir misin, “Yok hayır, benim mevsimlerim hep gökkuşağında baharlar”?
Hayır.
Çünkü bu söylem doğru değil.
Bırakalım kırılmak her daim ağaçtan umudunu kesmiş o dalın hakkı olmasın.
Biz de kırılalım bazen.
Hayata…
Bazen kendimize, bazen bana, biraz sana, belki de ona…
Ya da suya ulaşmaya çalışırken ulaşamayan bir caretta caretta kaplumbağasına.
Değil, herkes her daim kalabalık değil.
Herkes Nâzım’ın dizelerindeki gibi “Bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine” değil.
Zaten şiirler de çokça gerçek değil.
Yahu arkadaş…
Her şarkı güzel değil.
Her yemek lezzet değil.
Her ömür yaşanmış değil.
Her tohum yeşerecek değil.
Hem mutluluk daim değil.
Velhasıl demem o ki:
Eee, burası cennet değil.
Mutluluğun peşinden bir ömür koşmak çok da insani değil.
“İnsan bu yahu!” demek hiç de ayıp değil.
Yediysek elmayı ne olmuş?
Hazreti Musa denizi aşmamış değil.
Hazreti Yusuf kuyudan çıkmamış değil.
Tamam tam yeri değil ama Neşet Baba “Hep sen mi ağladın, hep sen mi yandın?” türküsünü çığırmamış değil.
Annem kafamın tam ortasından vurmak için hazırladığı terliği ellerinden atmış değil!
Değil… İnan bana, Allah tövbe kapılarını kapatmış değil.
“Kırarım kafanı senin bak, akıllı ol, adam ol!” diyen dayılar bitmiş değil.
“Son soluk henüz verilmiş, son dize yazılmış, umut hepten tükenmiş değil.”
Annem yine mutlu değil.
Değil yahu, muhtarlık seçimlerinde “Vallahi oyumu sana vereceğim.” deyip karşıya veren dostlar da azalmış değil!
Gülme bana bak, ben Sinop’ta fıçıda yaşamış bir Diyojen değilim.
Hem hâlen Sokrates savunmasını vermiş değil.
Yahu dayıcım, kaç defa dedim: Heidegger Mahmud-ı Şebüsterî’den, inan bana daha akıllı değil.
Abla, şu ekmeği doğrayıver de bizimkiler henüz kahvaltı yapmış değil.
Yol bitmiş, iki kapılı han dağılmış değil.
“İnsan bu varlık âleminin gülşeni değil.” diyenin söylediği söz doğru değil.
Ah efendim…
Ben yanında olsaydım Tâif’te, senin için göğsümü siper etmediğim tek bir taş kalacak değil.
Seni öyle seviyorum ki ey Âlemin Efendisi, dersin ki bu sevgi akıl karı değil.
Abartmadım, sevgi abartı değil.
Şimdi seni özledim; kelimelerim senin için hiç tükenir değil.
Sanırım uzattım biraz…
Çay yoksa benim için elleri arkada yürümek, yürümek değil.
Öyle işte sevgili dost; insan için her şey:
Hüzün, mutluluk, sevinç, gam, keder, umut…
İnsan bu, gider gelir; sabit değil.
Dur yine, bak aklıma geldi:
Şöyle çınaraltına doğru yürüyelim, sana Büyük İskender’i anlatayım.
O der ki: “Her yeri fethettim, bendeki bu içre durmuyor, sanki yine tatmin değil.”
İskender Efendi! İnsan kendi içerisini fethetmeden fethettiği fetih değil;
kıvranır insan işte böyle yalan değil.
Biraz havalı görünmek için kuantum konuşalım:
“Yok yahu; madde hem var gibi hem var değil…”
Mucizelerin hepsi burada sıradan, hiç mucize değil.
Bu yazdıklarımı hakkıyla okuyan olursa der ki: “Bu yazı değil.”
Ayakkabılarım su geçiriyor, çoraplarım kuru değil.
Hadi eve dönelim; ev, içimizin içi, uzak değil
Beklersen burada…
“Eğer beklersen burada; aklın kenarından geçip deliliğin sokaklarında dolaşmak, tebessüm ve hayretle adım atmak istersen Barış yazmaktan geri duracak değil.”
Tabii Allah izin verirse efendim.